Oto przykład innych “obrazów” anoreksji:
To często uciekanie (stopniowo) od coraz większych spraw:
1 – najpierw jest depresja (problemy w domu i/lub w grupie rówieśniczej) obwinianie siebie;
2 – próba walki/ucieczki od problemów: ja jestem przyczyną,wiec zmienię siebie (nieatrakcyjny wygląd,brak przyjaciół, izolacja ojca od córki,która nie spełnia jego oczekiwań, …);
3 – chwilowa poprawa nastroju (dzięki wysiłkowi fizycznemu, skupianiu się na jedzeniu – więcej endorfin, znajomi dostrzegają zgrabniejszą sylwetę, …)
4 – znowu depresja (przyczyna: powrót “starych” problemów – np kłótnie rodziców, szyderstwa kolegów);
5 -ponowna walka/ucieczka – tym razem wzmożenie wysiłku i większa koncentracja na liczeniu kalorii;
6 – wahania nastroju i ciągłe zwiększanie “tempa” odchudzania;
7 – uzależnienie się od odchudzania (skoro nie można kontrolować tego,co jest wokół, nadmiernie skupia się na kontroli swojego ciała, ale po jakimś czasie to jest już przymus wewnętrzny – utrata kontroli);
8 – …co teraz???

Znane mi przyczyny anoreksji (autentyczne – od anorektyczek):
- lęk i ucieczka przed dorosłością (kiedy byłam mała wszystko było dobrze),,
- kłótnie rodziców (brak lub zachwianie prawidłowego wzorca rodziny – to też powoduje lęk przed dorosłością),
- brak akceptacji i wsparcia w trudnych chwilach u osób ważnych (ojciec, maka, znajomi),
- poczucie odtrącenia, braku miłości (nie mam z kim porozmawiać,wszyscy na mnie krzyczą, albo oczekują ode mnie powagi i dorosłego zachowania, a ja mam ochotę płakać),
- zaburzone relacje z drugą płcią (nie mam lub nie chcę mieć chłopaka, boję się/brzydzę się seksu,wstydzę się swojego ciała,…)
- spadek samooceny i depresja,
- trudna sytuacja np materialna -może częściowo wpłynąć na decyzję o zmniejszeniu posiłków (skoro jestem nieważna, to nie zasługuję żeby jeść tyle co inni, niech dla nich zostanie więcej),
- ucieczka przed płcią (np czuje się niechcianym dzieckiem, może rodzice chcieli żebym była chłopcem, ja im przeszkadzam),
- myśli samobójcze (boję się zrobić to “szybko”, ale mogę powoli “znikać z życia”),

No i co wy na to???